Rehabilitacije i revizionizam u Srbiji


Udarana pesnica revizionista su desničarske i profašističke organizacije kao što su Dveri, Obraz, Naši, Stroj uz podršku delova srpske pravoslavne crkve. Istorijski revizionizam je inače očajničko uporište desničara sa prostora buvše Jugoslavije. Idealizovanjem i romantičarskim slikanjem prošlosti i protagonista iste, pokušavaju da sakriju ružne ružne stvari iz istorije, čineći tako medveđu uslugu budućim generacijama i postajući, u dvadeset prvom veku, jataci surovim ličnostima iz te prošlosti. Profesor Radoš Ljušić uveliko to radi sa dugim devetnaestim vekom. Druga, brojnija grupa uporno dokazuje da je četnički pokret bio antifašistički i da su se četnici do kraja borili protiv okupatora, da je Draža Mihajlović nevin streljan, da je Milan Nedić bio srpska majka, da Ljotić nije bio nacista, da su partizani  1945. godine napravili pokolj u Srbiji i Jugoslaviji itd… Sramnom odlukom skupštine Srbije od 21.decembra 2004. godine, donet je zakon poznat pod nazivom “Zakon o izjednačavanju prava partizanskih i ravnogorskih boraca“ kojim je politički rehabilitovan četnički pokret. Drugom odlukom skupštine Srbije od 17.aprila 2006. godine usvojen je „Zakon o rehabilitaciji“.

piše Zdravko Jerkić

031610B0-168D-4F0C-8282-101ACC7B5444_mw800_sKroz navodno ispravljanje istorijske nepravde i nacinalno pomirenje, revizionistički subjekti već duže vreme nastoje da prekrajanjem istorije sakriju ili krivo prikažu brojne procese i događaje iz prošlosti. Koriste se cenzurom činjenica, insinuacijama, manipulacijom i poluistinama do otvorenog falsifikovanja.Ovu grupu neskriveno pomaže država sa moćnom logistikom kroz skupštinske odluke, formiranjem raznih komisija do uvođenja u gradivo, osnovnih i srednjih škola, materijala čiji su autori gore navedeni subjekti. Oni koji se hrabro, kritički, istinito bave događajima iz bliže i dalje prošlosti i njihovom demistifikacijom, izloženi su žestokim diskvalifikacijama, omalovažavanju i uvredama. Najčešće ih nazivaju izdajnicima, a istoričar Čedomir Antić je autor termina samomrzitelji i autošovinisti.

Udarana pesnica revizionista su desničarske i profašističke organizacije kao što su Dveri, Obraz, Naši, Stroj uz podršku delova srpske pravoslavne crkve. Istorijski revizionizam je inače očajničko uporište desničara sa prostora buvše Jugoslavije. Idealizovanjem i romantičarskim slikanjem prošlosti i protagonista iste, pokušavaju da sakriju ružne ružne stvari iz istorije, čineći tako medveđu uslugu budućim generacijama i postajući, u dvadeset prvom veku, jataci surovim ličnostima iz te prošlosti. Profesor Radoš Ljušić uveliko to radi sa dugim devetnaestim vekom. Druga, brojnija grupa uporno dokazuje da je četnički pokret bio antifašistički i da su se četnici do kraja borili protiv okupatora, da je Draža Mihajlović nevin streljan, da je Milan Nedić bio srpska majka, da Ljotić nije bio nacista, da su partizani  1945. godine napravili pokolj u Srbiji i Jugoslaviji itd… Sramnom odlukom skupštine Srbije od 21.decembra 2004. godine, donet je zakon poznat pod nazivom “Zakon o izjednačavanju prava partizanskih i ravnogorskih boraca“ kojim je politički rehabilitovan četnički pokret. Drugom odlukom skupštine Srbije od 17.aprila 2006. godine usvojen je „Zakon o rehabilitaciji“. Prvim članom ovog zakona je utvrđeno da se zakonom uređuje rehabilitacija lica koja su bez sudske ili administrativne odluke ili sa sudskom ili administrativnom odlukom lišena života, slobode ili nekih drugih prava iz političkih ili ideoloških razloga od 6.aprila 1941.godine. Dalje je utvrđeno da zahtev za rehabilitaciju može podneti svako zainteresovano pravno ili fizičko lice. Obe odluke donesene su za vreme mandata dve vlade Vojislava Koštunice, koji prema nekima snosi deo političke odgovornosti za brutalno streljanje predsednika vlade Srbije Zorana Đinđića.

15032Međutim, primena ovih zakona nastavlja se u vreme vlade gde većinu ima Demokratska stranka Borisa Tadića,čiji saradnici i savetnici dosledno sprovode politiku prethodne vlade. Bojan Dimirtrijević, savetnik bivšeg  predsednika javno tvrdi da Dimitrije Ljotić i Milan Nedić nisu bili petokolonaši. Na istom fonu i zadatku istorijskog revizionizma su istoričari Kosta Nikolić, Srđan Cvetković i Momčilo Pavlović, pisci četvorotomne istorije Demokratske stranke. Vlada Borisa Tadića formirala je dve komisije za preispitivanje istorijskih događaja koji su se odigrali na tlu Srbije krajem i nakon Drugog svetskog rata. U tim komisijama su angažovane ličnosti sa izrazito antikomunističkim stavovima i to jasno govori o namerama osnivača. Osnivanje komisije i pokretanje sudskog postupka za rehabilitaciju Draže Mihajlovića predstavlja završni čin državne rehabilitacije kvislinga odgovornog za velike zločine svoje vojske. Svi ovi zakoni i komisije omogućili su razne i brojne zloupotrebe jer nisu odredili merila pomoću kojih bi sud mogao utvrditi da li je neko lice lišeno slobode i osuđeno iz ideoloških i političkih razloga ili zbog nekog krivičnog dela koje podrazumeva  i komandnu  odgovornost  zbog zločina podređenih formacija. Sudska rehabilitacia dvojice žandarma koji su služili u kvislinškoj vladi Milana Nedića, ubijenih 7.jula 1941.godine, predstavlja način da se kaže da je čin služenja okupatoru normalan, dok je partizanski pokret, kome su pripadali izvršioci ubvistva, okarakterisan kao snaga koja je još u leto 1941, godine vršila progon i nasilja. Ovim se zastupa neprihvatljiva teza da su svi stradali u ratu jednaki. Ova dvojica pripadnika kvislinškog aparata koji je bio nosilac progona i nasilja, nikako ne mogu biti proglašeni za “žrtve progona i nasilja“.

FINALnajavaSve ovo predstavlja zanemarivanje i prikrivanje zločinačke prirode ravnogorskog pokreta, a ignoriše se činjenica da je KPJ, kao jedina politička snaga u porobljenoj Jugoslaviji, još 15.aprila 1941.godine prvim ratnim saopštenjem pozvala narod Jugoslavije na nastavak pružanja oružanog otpora. Do danas nije pronađen dokument u kome je Draža Mihajlović svoj pokret nazvao antifašističkim niti postoji proglas kojim se narod poziva na borbu protiv nemačkog okupatora. U savezničkim arhivama postoji stotine dostupnih dokumenata koji dokazuju tesnu saradnju štaba Draže Mihajlovića i nemačkih okupacinih vlasti i to nije nikakva komunistička izmišljotina. Umesto da se usredsredi na borbu protiv okupatora Draži Mihajloviću je bio glavni cilj borba protiv komunista i partizanskih odreda. Takvim ponašanjem je vremenom odbio srpske seljake od sebe. Široka narodna  podrška je i dovela do međunarodno valorizovane  pobede Narodno oslobodilačke vojske na tlu Jugoslavije u drugom svetskom ratu  i to predstavlja  veliki problem za reviziniste koji pokušavaju tu pobedu, sa ogromnom podrškom naroda, predstave kao pobedu totalitarne ideologije. Istina KPJ je predvodila tu borbu, ali najveći broj partizanskih boraca nisu bili članovi KPJ. Na sve načine pokušavaju da izbrišu razlike između komunizma i fašizma i time ponižavaju ogromne žrtve koje je su podneli narodi bivšeg Sovjetskog Saveza u borbi protiv fašizma. Zbog toga nas i nema na paradama pobede na Crvenom trgu u Moskvi. Žalosno je bilo na vrat-na nos sređivane groblja oslobodilaca prilikom posete predsednika Rusije i izvinjavanje zbog ukidanja naziva ulica tih istih oslobodilaca Beograda. Revizionistima ne pada na pamet da se utvrdi broj žrtava fašističkog i kvinsliškog terora na tlu Srbije tokom Drugog svetskog rata. Do danas nije utvrđen broj lica pobijenih na tlu Srbije od strane pripadnika ravnogorskog pokreta i drugih vojno četničkih odreda. Komadant Limsko-sandžačkih četničkih odreda, najbliži saradnik Draže Mihajlovića, vojvoda Pavle Đurišić je čak i odlikovan Hitlerovim ordenom 1944 godine, a još 1942.g je napravio sporazum sa italijanskim guvernerom Crne Gore o uzajamnoj saradnji u borbi protiv partizanskih odreda. Njegove jedinice su po Dražinom nalogu napravile stravične  pokolje nad muslimanskim življem i simpatizerima partizanskog pokreta u reonu Foče, Čajniča i Bijelog Polja. Zbog visoke motivisanosti i entuzijazma u čišćenju terena on i njegove jedinice posebno su pohvaljeni od komadanta Mihajlovića.

Nikola Kalabić je sa svojim četnicima  za nekoliko časova 29.04.1944.godine zaklao i streljao 80 meštana sela Drugovac. Posle pljačke selo je spaljeno do temelja. Pokolji civila u Vraniću, Jagodini, Čačku, Ćupriji i Valjevu su užasni i dobro poznati. Da ne pominjemo ljotićevce koji su direktno asistirali Nemcima kod streljanja civila u Kragujevcu. Desetine savezničkih obaveštajaca koji su delovali na tlu Srbije su o tome obaveštavali svoje vlade što je na kraju rezultiralo prekidom svake pomoći i puštanjem niz vodu Draže Mihajlovića i njegove vojske. NOV je 1944.godine pozvala sve pripadnike četničkog pokreta koji nisu činili zločine da im se pridruže. Oni su jedina kvislinška formacija na prostoru Jugoslavije kojoj je ponuđena amnestija. Kralj Petar 12.09.1944.godine takođe poziva četnike  da se pridruže NOV. U svojoj malignoj tvrdoglavosti i dezorjentisanosti Draža sve odbija i brojni četnički odredi odstupaju sa poraženim Nemcima i drugim ostacima raznih fašističkih i kvislinških formacija. Suđenje Draži Mihajloviću bilo je javno uz prisustvo stranih novinara, a radio program je prenosio suđenje. Osuđen je na smrt, žalba nije usvojena i kazana je izvršena streljanjem.

11063410-business-people-group-and-a-confused-manIstoričar revizinista Čedomir Antić u jednom od svojih članaka u „POLITICI“ negoduje zbog  iznošenja  činjenice  da u Srbiji već 1942.godine nije bilo Jevreja. Pošto Milana Nedića, predsednika okupacione vlade nacionalnog spasa ne može da brani kao antifašistu, pokušava da do kraja minimizira njegovu ulogu u zločinima. Međutim za vreme trajanja njegove vlade jevrejska zajednica u Srbiji je izgubila preko 80% članova. U dve žestoke akcije  jul-oktobar 1941.godine kada su likvidirani mlađi muškarci i mart-maj 1942.godine kada su gasom umoreni žene, deca i starci. Vlada nacionalnog spasa je u tim akcijama pružila maksimalnu logističku podrušku okupatoru, a Nedićevi policajci su pokazali veliku temeljitost i upornost u pronalaženju skrivenih Jevreja. Sam Nedić  ponosno ističe svoje zasluge u uništavanju Jevreja. Srećom i u tim najtežim uslovima bilo je hrabrih ljudi koji su spašavali Jevreje izlažući se smrtnoj opasnosti, a neki su i stradali u tim poduhvatima. Njih Jevreji zovu „Pravednici“ i s ponosom možemo pročitati imena tih ljudi na Zidu časti u Jad Vašemu, memorijalnom kompleksu u Izraelu. O događajima iz 1945.godine, kada su nove vlasti u haotničnom vrtlogu uspostavljanja državnog poretka napravile tragične greške i streljale jedan broj nevinih ljudi, perfidno skidaju sa tih događaja okvire tadašnjeg vremena, pa ih tumače po kriterijumima današnjih demokratskih dostignuća u zaštiti ljudskih prava. Po njima bi bilo normalno da je nova vlast pustila hiljade ustaša, četnika, balista, belogardejaca… koji su odgovorni za smrt stotine hiljada ljudi, da se brane sa slobode. Možemo zamisliti kako bi to izgledalo. Groteksno se uveličava broj nevino streljanih, čak se solidarišu sa ustaškom propagandom i osuđuju događaje na Križnom putu i Blajburgu, zaboravljajući na ustaške genocidne zločine baš prema Srbima. Naravno, od pravde zajedno su bežali i ustaše i četnici i Nemci i svi su zajedno bili odmetnička banda jer se nisu predali ni posle kapitulacije Nemačke 9.maja 1945.godine. Kao odmetničke bande pravno su ih tretirali i saveznici i vraćali nazad Jugoslovenskoj armiji. Sve ove kolaboracije od Vardara do Triglava ne možemo pravdati partizanskim greškama ili ekstremizmom Brozovog vođstva.S aradnja sa okupatorom je prosto izdaja, a antifašizam kao temelj  savremenih evropskih vrednosti treba s ponosom i obavezom  isticati tamo gde ga je stvarno bilo. Drugi svetski rat je događaj koji ne može da se poredi ni sa čim u svetskoj istoriji. To je bila borba za očuvanje civilizacije.

Oglasi
Comments
8 komentara to “Rehabilitacije i revizionizam u Srbiji”
  1. budimir kaže:

    LJudi, svaka vam cast. I na clanku i na naporima da se istina cuje u zaglusujucoj vici fasista u ovdasnjoj srbiji. B. Drincic

  2. Miroslav kaže:

    Odličan članak nepoznatog autora,pohvala uredništvu N.P.

  3. A,koji su to ustashki zlocini nad Srbima? Zar je bilo takvih? Zar nisu cetnici isto sto i ustase? ///// Ovo je tekst puke relativizicije koji stoji na istom mestu kao i oni koje kritikuje.

    • Miroslav kaže:

      koliko mogu razumeti,tema ovog članka su rehabilitacije i revizionizam u Srbiji,a “genocidni zločini ustaša nad Srbima “su usput pomenuti tako da ne vidim relativizaciju nečega u ovom tekstu.

    • Srećko Martinović kaže:

      Četnički i ustaški pokret nastali su u potpuno različitim okolnostima,tako da se ne mogu nikako izjednačavati.Ustaše su imale “svoju državu”gde su slobodno sprovodile politiku ubijanja,pokrštavanja i asimilovanja Srba,Jevreja,Roma,Komunista i antifašista.Četnici su takođe čistili teren koji su kontrolisali od nesrba,ali se posebno ističu u zločinima nad sopstvenim narodom.

  4. Zdravko Jerkić kaže:

    Serija tribina u Domu omladine Beograda
    Fakti o četničkim zločinima
    e-Novine
    Veličina slova:

    Photo: 021.rs
    U utorak 2. aprila u beogradskom Domu omladine biće održana tribina pod nazivom “Fakti: Istorija četničkih zločina 1941-1945”. Na debati koja počinje u 19 časova učestvovaće istoričari Branko Latas, Milan Lazić i Milan Radanović koji će govoriti iz ugla istorijskih fakata o ratnoj 1941. godini u Srbiji i Jugoslaviji

    Branko Latas će govoriti o saradnji četnika Draže Mihailovića sa kvislinškim formacijama Milana Nedića, Dimitrija Ljotića i Koste Pećanca, Milan Lazić o nastanku četničkog pokreta 1941. godine i njegovoj saradnji sa nemačkim okupatorom, a Milan Radanović o četničkim zločinima 1941. godine. Moderator tribine je Dragomir Olujić.

    Organizatori tribine smatraju da u aktuelnom procesu za rehabilitaciju Dragoljuba Mihailovića, kao i u brojnim drugim procesima rehabilitacija saradnika okupatora iz Drugog svetskog rata, postojeći Zakon o rehabilitaciji omogućava ignorisanje istorijske faktografije o kolaboraciji, izdaji i počinjenim ratnim zločinima. Fokus ovih procesa je, umesto na činjeničnom stanju o događajima tokom rata, zbog kojih je do suđenja i presuda i dolazilo, isključivo na uslovima i postupcima tokom sudskih procesa.

    U želji da podseti najširu javnost na sve ono zbog čega se sudilo saradnicima okupatora i ratnim zločincima, inicijativa NE rehabilitaciji priređuje u Domu omladine seriju tribina pod zajedničkim naslovom “FAKTI: Istorija četničkih zlocina 1941-1945”.

    Svakog utorka u terminu od 19-21 čas zainteresovani će moći od eminentnih domaćih istoričara i istraživača da čuju delove ove neslavne i sramotne istorije, koja se nekritički zataškava, prepravlja i čak glorifikuje u obrazovnim programima, publicistici i medijima.

    Svaka tribina u aprilu biće posvećena po jednoj ratnoj godini, jer su u svakoj od tih godina četnički zločini imali i neke specifične političke i ratne ciljeve, “koji su u suštini i pravi, aktuelni, predmet rehabilitacija i glorifikacija”, ocenjuju organizatori.

  5. darko kaže:

    Prenosim vam test svoje tetke Jadranke Stojkovic, koji je poslal kao komentar na sajt RTS-a u kontekstu najave serije “Ravna gora”. Do sada komentar nije objavljen. Evidetno je da RTS veoma strogo cenzurise komentare protiv cenika, posebno one gde se pominje njihova sardnja sa okupatorima, kao i ratni zlocini. Istovremeno, ne samo sto se favorizuju komentari modernih cetnika, vec se dozvoljavaju i parole tipa “na sred srbije drazin se barjak vije” i tome slicno. Kao sto je mescima unazad svaki komentar protiv SNS i aktulene vlasti sveden na minimum, odnosno objvaljuju se retko, tako isto se radi u odnosu na novu seriju. Ovo samo potvrdjuje da RTS nije nikakav servis gradjana, vec servis vlasti i interesnih grupa.

    Ja sam po majcinoj liniji potomak kuce Pantica, koju su Drazini cetnici skoro zatrli tokom svog koljackog pohoda na selo Vranic u decembru 1943 godine, koji su izveli za racun okupatora kako bi zlocinima i zastrasivanjem lokalnog stanovnistva oslabili borbu protv okupatora. Cetnici su to vece u kuci Pantica ubili deset ukucana, medju kojima i decu. Pored te kuce, pokolj se desio u jos nekoliko.Tokom svog zlocina u selu su ubili preko 60 stanovnika. Postedjenu su kuce cetnika i njihovih jataka. O tome je i moj rodjak napisao knjigu, pod imenom “Noc kame”. Da li je to cetnccki antifasizam, ubijanje sopstvenog naroda zarad okupatora. Najzeim se svaki buda kada prolazeci kroz Beograd vidim one koji prodaju cetnicke simbole, subare i knige o njima, a emitovanje ove serije sam dozivela veoma emotivno, i osecam moralnu potrebu prema svojim pretcima da diignem svoj glas protiv ovog dnevnopoltickog falsifikovanje srpske istorje. Molim vas da objavite moj komentar, jer mislim da je i previse onih koji favorizuju i idealiziju cetnike.
    S postovanjem,
    Jadranka Stojkovic, dipl. arhitekta.

Komentiraj

Popunite niže tražene podatke ili kliknite na neku od ikona za prijavu:

WordPress.com Logo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš WordPress.com račun. Odjava / Izmijeni )

Twitter picture

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Twitter račun. Odjava / Izmijeni )

Facebook slika

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Facebook račun. Odjava / Izmijeni )

Google+ photo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Google+ račun. Odjava / Izmijeni )

Spajanje na %s

%d bloggers like this: